{"id":299,"date":"2016-02-05T19:22:18","date_gmt":"2016-02-05T19:22:18","guid":{"rendered":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/?page_id=299"},"modified":"2025-04-03T21:25:42","modified_gmt":"2025-04-03T19:25:42","slug":"sagen-plattdeutsch-verteller","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/geschichten\/sagen-plattdeutsch-verteller\/","title":{"rendered":"Sagen und plattdeutsche Geschichten aus Vees"},"content":{"rendered":"

Vorwort<\/strong><\/span><\/p>\n

In der Zeit vor der Erfindung von Radio und Fernsehen \u2013 vor der Zeit des elektrischen Lichtes bestand die abendliche Unterhaltung oft aus dem Erz\u00e4hlen von Erlebtem oder auch Nicht-Erlebtem \u2013 von \u00dcberliefertem. So wurden auch Sagen erz\u00e4hlt, die von Generation zu Generation weiter gegeben wurden, aber auch solche, die man irgendwo gelesen hatte; Sagen, die ortsgebunden waren und auch solche, die aus der Ferne \u201ezugewandert\u201c waren.<\/span><\/p>\n

Oft sind diese Sagen mit einem auff\u00e4lligen oder wunderbaren Gegenstand oder einem Namen, der nach einer Deutung verlangte, verkn\u00fcpft. So wussten sie oft von unheimlichen Erlebnissen und Begegnungen in unserer Landschaft zu berichten, bei denen dem Zuh\u00f6rer das Gruseln \u00fcber den R\u00fccken lief, von Gespenstern und Spukerscheinungen, von Hexen und ihrem Herrn den Teufel.<\/span><\/p>\n

Nur die Alten \u2013 Gro\u00dfv\u00e4ter und Gro\u00dfm\u00fctter \u2013 wissen hiervon noch zu erz\u00e4hlen. Pessimisten h\u00f6rt man sagen: \u201eDie Sage stirbt, die plattdeutsche Sprache stirbt, die alten Namen und Flurnamen werden vergessen \u2013 die deutsche Seele stirbt. \u2013 Die Jungen haben nur das Geldverdienen und Spasshaben im Kopf.\u00a0<\/span><\/p>\n

(Auszug aus: Hans Wohltmann, Sagen aus dem Lande zwischen Niederelbe und Niederweser, Zeven 1979)<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

Mit der Ver\u00f6ffentlichung solch alter Geschichten mit Bezug auf die Region um Vees wollen wir mithelfen, dass das Wissen um diese Geschichten nicht verloren geht.<\/span>
\n (Bisweilen gibt es von den nachstehenden Geschichten weitere \u2013 auch abweichende \u2013 Versionen.)<\/span><\/p>\n

Da diese alten Verteller aus der Zeit stammen, in der \u00fcblicherweise plattdeutsch gesprochen wurde, haben wir sie auch hier in der alten Sprache festgehalten. – Kannst keen Platt – fehlt die wat <\/em>oder Hochd\u00fctsch kann de D\u00f6spaddel snacken – Platt is war f\u00f6r die Plietschen.<\/em><\/span><\/p>\n

\n


\nDe Geschicht von de beiden Riesen
\n<\/strong>
\nBi Ostervees leew v\u00f6r veele Johren een Riese, sien Nohm w\u00f6r Wils. He haar sien Land blangen Holt, dor saah he sien Roggen. Wenn he pleug, bruk he keen Peerd. He b\u00fcnn siek de Egge eenfach mit een Reep in\u2019n Knooplock fast und pleug s\u00fclbens.
\n(weiter lesen)<\/a>
\n<\/div>
<\/span>\"Die<\/p>\n

Die zwei Riesen<\/div>
\n<\/strong><\/span><\/p>\n

\n

Die Geschichte von zwei Riesen <\/strong>oder Wie in Ostervesede der Harmsberg entstand
\n<\/strong>
\nIn vergangenen Zeiten haben hier in der Gegend zwei Riesen gelebt haben – der eine in Westervesede in „Hinners Hus“, der andere in Ostervesede im „Burn Holt“.
\n(weiter lesen)<\/a><\/span><\/p>\n

\n

De Goldkuhl bi\u00b4n Groden Loh in Wittvees<\/strong><\/span><\/p>\n

In\u00b4n Sch\u00f6nbargsmoor, an\u00b4n Weg vun Westervees na Brockel, dor liggt de Goldkuhl. In de Johannisnacht hett dat Gold j\u00fcmmer brinnt; aber wenn sik dat eener halen wull, dann f\u00fcll \u00fcm dat Gold j\u00fcmmers as Sand wedder von de Sch\u00fcffel.
\n(weiter lesen)<\/a><\/span><\/p>\n

\n

De Geist in\u00b4n Linlohsmoor<\/span><\/h3>\n

Unner de Schee\u00dfeler Kopl\u00fcer hett dat ganz freuer mal enen geben, de nich rejell bi\u00b4n Wegen und bi\u00b4n Meten wn is, sein Punden w\u00e4ren to lich un sein ehlen to kort. He ist riek darbi worden, …<\/span><\/p>\n

(weiter lesen)<\/a><\/span><\/p>\n

\n

Dat Gold in Linlohsmoor<\/strong><\/span><\/p>\n

In die Franzosentied is hie in Schee\u00dfel mal\u00b4n Priviantkolonne, de na Hamborg unnerwegs w\u00f6r, abends in Quartier komen. Een von ehr Wagens st\u00fcnn bi Eggers, wat nu Harries is, v\u00f6 de D\u00f6r. Een paar plietsche Schee\u00dfeler harn bald spitz, dat mit d\u00fcsse Wagens wat besonders los w\u00f6r, …
\n<\/span><\/p>\n

(weiter lesen)<\/a><\/p>\n

\n

De D\u00fcvelsdaler<\/strong><\/span><\/p>\n

In de schelchte Tied na der Freiheitskriege (1815\/16)<\/em> m\u00fc\u00df uck Kleversbur (?)<\/em> in Vees sienen Hof verk\u00f6pen un beheul blos sien ole H\u00fc\u00dfelhus. Dar wahn he mit sien Fro un\u00b4n paar litje Kinner.<\/span><\/p>\n

(weiter lesen)<\/a><\/p>\n

\n

Fru Holle in dat l\u00fctje Loh
\n<\/strong><\/p>\n

In olen Tieden weer dat l\u00fctje Loh mit groten Eeken un Booken bewussen. In Nordosten un ook in Nordwesten leegen s\u00e4ben Barg; een weer groot, twee mittel, veer l\u00fctjet. Dar war dat Riek von de Fro Holle.<\/p>\n

(weiter lesen)<\/a><\/p>\n

\n

De Aalfang in Westervees<\/strong><\/span><\/p>\n

Dat s\u00fcnd nu all \u00f6ver f\u00f6ftig Johr her, do wahn in Westervees en olen recht vern\u00fcnftigen Burn mit Namen Harm, wat to damalige Tied f\u00f6r Hermann segt w\u00e4r. He harr en grode Familie, son St\u00fccke tein Kindder un sin Fro mit Knecht un Mogd w\u00f6r\u00b4n si jeden Dag mit 14 Personen to Disch.
\n (weiter lesen)<\/a><\/span><\/p>\n

\n

Das Zweite Gesicht<\/strong><\/span><\/p>\n

In Lohmanns Haus in Westervesede lebte vor mehr als hundert Jahren ein Mann, der das zweite Gesicht hatte. Alte Leute erz\u00e4hlen, er habe die gro\u00dfe Feuersbrunst von 1852 vorausgesehen, und zwar wann und wo das Feuer ausbrechen w\u00fcrde. Man lachte dar\u00fcber und wollte ihn beim Wort nehmen, wenn die Zeit gekommen sei. Er aber meinte, er sowohl wie seine Schwester w\u00fcrden vorher sterben.<\/span><\/p>\n

Es kam, wie er gesagt hatte. Die Geschwister waren gestorben. Das Feuer brach 1852 im Schulhaus aus. Die Lehrersfrau soll mit einem Bett dem Herdfeuer zu nahe gekommen sein. Das Haus, zwei Geh\u00f6fte und mehrere H\u00e4uslingsh\u00e4user brannten nieder.<\/span><\/p>\n

\n

Nieders\u00e4chsische Schw\u00e4nke aus den Landkreisen Rotenburg (W\u00fcmme), Verden\/Aller und Bremerv\u00f6rde<\/strong><\/span><\/p>\n

gesammelt von Karl Buse<\/span><\/p>\n

u. a. mit Geschichten von Adolf Thies, Westervesede und Hinrich Trochelmann, Ostervesede<\/p>\n

Sonderband Rotenburger Schriften (1975\/1984): herausgegeben vom Heimatbund Rotenburg (W\u00fcmme), Kreisvereinigung f\u00fcr Heimat- und Kulturpflege e. V.<\/p>\n

Mit freundlicher Genehmigung zur Ver\u00f6ffentlichung vom \u201eVerein der Freunde des Archivs f\u00fcr Heimatforschung Rotenburg (W\u00fcmme) e. V. + dem Kreisarchiv Rotenburg<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Der Bauer<\/h4>\n

(11)<\/p>\n

Hier w\u00f6\u00f6r \u2019n Buur, dat w\u00f6\u00f6r man so\u2019n l\u00fctten Buur, de harr twee Jungs. De ene Jung de sch\u00f6ll den Hoff hebben, un de annern den woll\u2019e denn goot anbringen, de sch\u00f6ll studeern. Un denn hett he den ok up de hoge School schickt. De annere Jung m\u00f6\u00df denen. Un de Ool de m\u00f6\u00f6k noch de ganze Arbeit up\u2019n Hoff s\u00fclbens, um dat Studium to erm\u00f6glichen. Nu harr he aber bi rutkregen, datt sien Jund, de dar studeern deit, r\u00fcmflitzen d\u00e4, un sien Studium dat nehm he nich so eernst. Un eens go\u2019en S\u00fcnnabends do kummt de denn ok mal na Huus her un will sik denn we\u2019r Geld halen von sien\u2019n Vadder. Sien Vadder w\u00f6\u00f6r dar j\u00fcst bi un me\u00df den Kohstall ut, harr de Kaar dar stahn un de Fork. Un denn k\u00fcmmt de Jung denn an un seggt: \u201eS\u00fch, goden Dag, Vadder! Na, wo geiht\u2019t denn?\u201c – \u201eOch, jaa!\u201c – Un do seggt de Vadder: \u201eWat lirnst du dar egentlich allens up\u2019e School? Wat maakt je dar?\u201c – \u201eJa, ja, Vadder wi lirnt nu Latinsch, Latinsch hebbt wi nu.\u201c – \u201eSo, Latinsch! Segg mal, Jung, wat heet hier d\u00fctt denn up Latinsch?\u201c Hett\u2019e de Fork dar in\u2019e Hand. – \u201eJa, Vadder, dat heet\u2026 dat heet Forksikus.\u201c – \u201eSo, so, Forksikus! Un wat heet d\u00fctt hier, hier de Kaar, de Me\u00dfkaar?\u201c- \u201eDat heet Karikus.\u201c – \u201eSo, so, Karikus, hm! Un d\u00fctt hier, wat ik hier upla\u2019en do, wat heet dat?\u201c – \u201eJa, dat heet Mistikus.\u201c – \u201eSo, dat heet Mistikus! – Du\u201c, seggt he to sien\u2019n Jung, \u201enu haal di mal de Karikus, und denn nimmst du de Forksikus, un denn laadtst du hier mal up den Mistikus, du verdammter Lustibus!\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(12)<\/p>\n

In fr\u00f6hern Tieden, as de Post noch nich so w\u00f6\u00f6r as vandaag vandaag f\u00f6hrt se ja allerwegens mit’n Auto -, do m\u00fcssen de Breefdr\u00e4gers to Foot van Huus to Huus, van D\u00f6rp‘ to D\u00f6rp. Do w\u00f6\u00f6r hier in Vees ok so\u02bbn Breefdr\u00e4ger, de haalt denn de Post van Schee\u00dfel. Un denn harr’e hier mehrere D\u00f6rper: Westervees, Ostervees, Deepen – un allens to Foot. De Breefdr\u00e4gers de kregen ok ja nich ganz veel Geld; denn harrn se noch ’ne l\u00fcttje Landwirtschaft, ’n paar Swien un ’n paar Zegen. Un dat m\u00f6\u00f6k de Fro denn ferdig. Hinnerk heet de Breefdr\u00e4ger; de g\u00fcng denn ’s morgens Klock acht mit siene Tasch los na Schee\u00dfel, na’e Post hen, un haalt de Breev weg. Un ’s abends so Klock fiev lang denn k\u00f6\u00f6m he denn we’r rin, denn eet’e denn sien warm’t Eten. Nu kann’n sik dat ja denken: Breev kregen de L\u00fce ja damals nich ganz veel. Un wenn denn mal so’n Breef ankamen d\u00e4 bi’n Buut, denn st\u00fcnnt de Buddel in’n Edkschapp, un denn s\u00e4\u00e4n se denn: \u201eHinnerk, s\u00fch, du hest us ’n Breef herbrocht, nu drink eerst mal ’n l\u00fctten Schluck. Un denn kreeg he ’n l\u00fcrten Schluck un ok twee. Un wenn he denn so in mehre H\u00fc\u00fcs w\u00f6\u00f6t so langsam, langsam m\u00f6cht he denn geern \u201an l\u00fctten Schluck. Un eens go\u02bben Abend do kumme’e denn mit siene Breeftasch na Huus, do seggt Trina, siene Fro, to em: \u201eDu, Hinnerk, du mu\u00dft vanabend noch mit’e Zeeg na’n Bock hen! Kumm, \u00e4\u00e4t man schnell dien Eten ut, un denn mu\u00dft du dar mit hen.\u201c \u201eJa“, seggt Hinnerk. S\u00fch, hier hest ne Mark.“ De Fro de harr denn dat Portemonnaie. De w\u00f6\u00f6r ganz stramm mit em. He vertehr denn ok manchmal n beten toveel. Na,
\nun denn treck he denn ok ja los mit siene Zeeg, Un denn kummt’e denn an’e Wirtschaft v\u00f6rbi. De Wirtsmann de liggt dar in Finster. ,Na“, seggte, \u201eHinnerk, wo wullt du denn mit’e Zeeg hen?\u201c -\u201eJa, will ik mit na’n Bock hen.“ \u201eSo! Ja, kannst di ja ok eerst ’n L\u00fctten drinken.“- \u201eNee, nee.\u201c \u201eOch“, seggt’e \u201ede Zeeg de bockt morgen ok noch, kumm man her. Nu hett’e denn dar ok ringahn, un denn hett’e denn de Mark dar vertehrt un versapen. \u201eOch, Minsch“, seggt’e, \u201ewat segg ik denn nu to mien Fro?!“ \u201eOch, dar kannst morgen noch wo\u02bbr mit hentrecken, de bockt morgen ok noch.“ He treckt mit\u2019e Zeeg na Huus hen. He den annern Morgen ja wo’r los mit siene Breeftasch. As he ’s abends wo’r rinkummt, do seggt siene Fro: \u201eDu, Hinnerk, de Zeeg bockt noch ganz gef\u00e4hrlich. Ik gl\u00f6\u00f6v, dar mu\u00dft du noch eensi0 wo\u02bbr mit hen. \u201eJa“, seggt’e, \u201edenn mutt ik dat.\u201c – \u201eJa, denn \u00e4\u00e4t man schnell dien Eten.“ \u2013 \u201eJa, denn mu\u00dft mi aber ’ne Mark wo’r mitgeben.“ – \u201eMark mitgeben? Ik heff di doch gistern eerst ’ne Mark mitgeben.“ -\u201eJa, denn gah ik to’n Bock nich rut, ’ne Mark mu\u00dft mi noch wo’r
\nmitgeben.\u201c – \u201eHier hest ’ne Mark.\u201c \u2013 Na, denn noch wo’r hen; un he kummt denn bi de Wirtschaft v\u00f6rbi. Dats\u00fclbe Theater – he vers\u00fcppt de Mark wor. Un do seggt’e gegen den Wirt: \u201eMinsch, wat maak ik nu?“ \u201eOh, seggt de Wirt, \u201ede Zeeg de bockt in dree Weken wo’r, dat is nich so schlimm.\u201c He trekt na Huus hen. Seggt siene Fro: \u201eNa, wat w\u00f6\u00f6r’t denn? – \u201eJa, de hett noch sch\u00f6\u00f6n wo’r stahn.“ – \u201eNa, denn will de Zeeg nu ok woll blieven.\u201c De Zeeg bindte in’n Stall an. He den annern Morgen mit siene Breeftasch wo\u02bbr los. Un de Fro fo’ert ja denn de Swien un de beiden Zegen un wat se so harrn. Nu kickt se in’n Stall. De Zeeg liggt in’n Stall un is doot. Denn l\u00f6ppt se los na’n Tierdokter hen. De Tierdokter kummt. \u00bb Ja“, seggt’e, \u201ebeste Frau, die Ziege ist eingegangen.\u201c \u201eJa, oh watt!“ – \u201cJa, die Ziege h\u00e4tte zum Bock m\u00fcssen.“ \u201eWat?“ seggt se, \u201edar is us Hinnerk gistern un v\u00f6rgistern mit na’n Bock wesen!“ \u201eNein, nein, die Ziege ist nicht zum Bock gewesen. Ziegen sind derartig hei\u00dfbr\u00fcnstig. Und nun kommt das vor, das kommt ganz selten vor, da\u00df sie davon eingehen.\u201c \u201eWat? S\u00fcnd wi nich mit na’n Bock wesen? – \u201eNein, beste Frau, die Ziege ist nicht zum Bock gewesen, da ist nichts mehr zu machen.“ De Tierdokter kreeg ok noch ’n Daler. Nu kummt Hinnerk ahnungslos mit siene Breeftasch na Huus, un sien warm’t Eten stellt se denn up’n Disch. Denn stemmt se de beiden Hannen in’e Sieten un seggt: \u201eDu, Hinnerk, wo b\u00fcst du mit’e Zeeg henwesen?\u201c \u201eNa’n Bock.\u201c \u201eSegg mi, wo du mit’e Zeeg henwesen b\u00fcst!“ \u201eNa’n Bock.\u201c \u201eDe Zeeg is doot!\u201c Oh, he verjaagt sik ganz gef\u00e4hrlich. , \u201eSo“, seggt’e, \u201enu is goot!“ Nu hett’e denn ja siene S\u00fcnnen bekennt, datt’e tweemal de Mark yersapen hett. He denn schnell sien Eten utge\u00e4ten; un denn well’e denn schnell na’n Bett. Is dicke Luft. Und denn loppt he denn j\u00fcst so na de Kamer to, do seggt siene Fro: \u201eWo wullt du hen, Hinnerk?“ \u201eNan Bett“, seggt he, \u201eik b\u00fcn ganz meue. -\u201eHier, diene Wulldeck, up’n Haub\u00f6hn!\u201c Na, he is ja folgsam, nimmt de Wulldeck, un denn stiggt’e upn Haub\u00f6hn. Annern Abend kummt’e rin, itt sien warm’t Eten; do denkt’e: \u201eOch, se hett dat nu woll vergeten.“ He well denn ok schnell na’n Bett hen. \u201eHinnerk, du wee\u00dft ja, hier, diene Wulldeck, up’n
\nHaub\u00f6hn ! He wo’r rup up’n Haub\u00f6hn. Den dr\u00fctten Dag kummt’e wo\u02bbr rin; un do hett’e denn sien Eten ut\u00e4ten un denkt: \u201eOch, is doch Hopfen un Malz verloren!\u201c He schnappt siene Wulldeck un well den wo’r na’n Haub\u00f6hn stiegen. ,,Hinnerk, wo wullt du hen?\u201c -\u201eUp’n Haub\u00f6hn\u201c, seggt he. – \u201eUn hier bliffst du! Gl\u00f6\u00f6vst du denn, datt mi dat genauso gahn schall as de Zeeg?\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(13)<\/p>\n

Buur Jehann de w\u00f6\u00f6rn ok to’n Neen kamen. Un denn kregen se ok \u2019n paar Zwillinge, paar kr\u00e4ftige Jungs. De Hebamm hett de beiden Kinner denn sch\u00f6\u00f6n ferdig maakt un gifft den Buur de up’n Arm, enen up’n rechten un enen up’n linken Arm, un seggt: \u201eSo, Buur, wer van de beiden schall nu de Buur weern? Dat s\u00fcnd nu beide ’n paar pr\u00e4chtige Jungs.\u201c \u201eJa“, seggt Jehann, \u201edat weet ik ok nich, wen ik dar nu to\u02bbn Buur nehmen do.“ Up enmal seggr’e: \u201eNu weet ik’t al. Hier, d\u00fcsse hier, dat schall de Buur weern, un d\u00fcsse hier dat schall de Swienk\u00f6per weern.“ \u201eWat\u201c, seggt de Hebamm, \u201ewie kummst du dar denn mit enmal up?*- \u201eJa, d\u00fcsse hier, de hett eben al st\u00f6hnt, un d\u00fcsse de hett mi al anscheten.\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(33)<\/p>\n

D\u00f6r w\u00f6rr in Deepen en, Klaus M. Heet de, un de harr \u2019n Knecht, dat w\u00f6\u00f6r Harms. Ik heff den noch as Harms Vadder kennt, de hett dar deent. De nehm sik ok denn mal so s\u00fcnndags geersn enen, as jungen Kirl. Nu w\u00f6\u00f6r dat so in April, as he s\u00fcnndags ok mal ornlich enen hat harr. Den annern Morgen m\u00f6\u00df he denn ja na de Heide hen. Un denn hett\u2019e sik dar so\u2019n Klump tohoophaut. De S\u00fcnn de chien so sch\u00f6\u00f6n warm, un do hett\u2019e sik denn darachter leggt un hett schlapen. De ole Klaus de hett dat woll al markt. He is denn in\u2019n Boom stegen, wo he siene ganzen Gerechtsamen \u00f6versehen k\u00fcnn. Un he kickt denn to, aber he hett kenen Jehann sehen, de hett denn dar schlapen. Un as Jehnn \u2019s middags na Huus kummt, do s\u00fcnd de M\u00e4\u00e4gd denn dar, un do seggt se: \u201eDu, Jehann, de Buur de hett dar baben in\u2019e Dann seten, de hett tokeken. Du hest gar keen Heide haut, du hest schlapen.\u201c \u201eWat\u201c, seggt\u2019e, \u201eik heff schlapen?\u201c – \u201eJa, ja, de hett tokeken!\u201c As se nu \u2019n middags bi\u2019n Eten s\u00fcnd, do seggt Jehann, de Knecht: \u201eHebbt ji den Kuckuck ok mal h\u00f6\u00f6rt?\u201c Klaus, de Buur, kickt hooch. \u201eNee\u201c, seggt he, \u201eheff ik noch nich h\u00f6\u00f6rt.\u201c \u201eJa“, seggt Jehann, \u201eh\u00f6\u00f6rt heff ik em ok nich, aber ik heff em sehen.\u201c \u201eSoo\u201c, seggt de Buer. \u201eJa\u201c, seggt Jehann, \u201ehe sset dar in de grote Dann, hier bi Huus.\u201c De Buur hett sien\u2019n Lepel nahmen un hett j\u00fcmmer helleweg eten, hett gar nich mehr upkeken.<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(40)
\nDe harrn dar up’n Hoff ene Grootmaagd un enen Grootknecht. Un de Grootknecht de heet denn meistens ok Jehann, un de Grootmaagd de heet Trina. Un de beiden de w\u00f6\u00f6rn so\u2019n beten Bruut un Br\u00f6gam. Jehann de m\u00f6ch so geern Bookwetenpannkoken1, Un do w\u00f6\u00f6r he dar nerrn\u00b2 up’e D\u00e4\u00e4l un lae Peermest up, un de Fro de woll denn eben na\u02bbn H\u00f6ker hen un \u2019n beten ink\u00f6pen. Un do nei he denn geschwind dar na de K\u00f6\u00f6k to, na’n Flett, un seggt: ,\u201eDu, Trina, back mi mal schnell ’n Bookwetenpannkoken!\u201c \u201eNee“, seggt se, \u201ede Fro kummt glieks woller, dat kann ik nich.\u201c – \u201eJa,
\nman to, man to!\u201c Denn kriggt se de Pann her, R\u00f6hrpott de st\u00fcnn ja j\u00fcmmer achtern up’n Heerd, un denn schnell ’n beten Fett rin, beten goot nageb\u00f6tt“, un do helleweg, so rund\u00fcmgekehrt. Un j\u00fcst, wie’e denn so sch\u00f6\u00f6n ferdig is, do kummt de Fro denn dar v\u00f6rn in’e D\u00f6\u00f6r rin. Nu is de D\u00e4\u00e4l denn ja aartig lang, un se nimmt denn de Pann un seggt do: \u201eHier hest’m, un schmitt em den so to. Un he fangt den Pannkoken denn ja up, un do ise ja ganz hitt in’e Hand, un he puust un puust, un de Fro de kummt denn ja j\u00fcmmer n\u00f6ger up’e D\u00e4\u00e4l. Un denn weet’e ok nich, wo he dar mit blieben schall un
\nhet ok keen Jack an, do stickt’e em in’e B\u00f6xentasch. Mitdessen is de Fro denn al dar, un denn ward’t dar denn ok ganz hitt. Nu steiht he dar un kloppt an’e B\u00f6x r\u00fcm, un de Fro de kickt denn van enen na\u02bbn annern – Trina het de Pann al wegsteken, de steiht dar ganz verd\u00f6\u00f6rt an’n Heerd un kickt so d\u00f6sig. Un Jehann de steiht dar j\u00fcmmer un sch\u00fc\u00fcrt un sch\u00fc\u00fcrt, un denn ward dat ganz hitt, do seggt’e: \u201eDu, Trina, ik krigg em aber rut.“<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(47)
\nIn fr\u00f6hern Tieden‘ do harrn se hier in’e Heide, de Heidjerbuurn, wenig Weideland. Se w\u00f6\u00f6rn ok in’e Masch sotoseggen as arme Heidjers bekannt. Se harrn nich veel, un de Maschbuurn helen al j\u00fcmmer ’n beten den Kopp h\u00f6ger. Do geiht eens go’en Dags een Buur van hier, de nu so\u02bbn beten
\nGeld harr, na de Masch hen un well sik denn dar Weide k\u00f6pen. Geld nimmt’e mit, Geld harr’e ok ja genoog. Un denn kummt’e denn dar in’e Wirtschaft an, wo de Auktion denn stattfinn’n sch\u00f6ll. Un denn bestellt’e sik dar \u2019n K\u00f6\u00f6m un drinkt denn sien Schluck. De Maschbuurn seten dar denn ok all bin Buddel Wien. Un denn stichelt se so’n beten: \u201eArmer Heidjerbuur, kummt mit sien tokn\u00f6\u00f6pten West un sien gesmeerten Stevel dar an.\u201c Un dat markt d\u00fcsse Buur, so dusselig w\u00f6\u00f6r’e ja ok nu j\u00fcst nich. Do seggt’e to den Wirtsmann: \u201eBring mi ok man mal ’n paar Buddel Wien her.\u201c \u201eWas soll denn das f\u00fcr ’ne Sorte sein? \u2013 ,Och, dat is egaal, wat du dar j\u00fcst hest. Un denn bring mi man ’n Waschschaal un Seep un \u2019n Handdook mit.\u201c Do denkt de Wirtsmann: ,Dat is aber ’n komischen Kauz.\u201c Na, he bringt em dat aber hen. De Buur sch\u00fctt de beiden Buddel Wien in’e Waschschaal rin un nimmnt de Seep un wascht sik siene Hannen un dr\u00f6\u00f6g de af. \u201eSo\u201c, seggt’e, \u201enu hett man ok mal we’r reine F\u00fc\u00fcst.\u201c De annern de kiekt. Un denn keem ja ok de Auktion. De eerste Wisch dar b\u00f6\u00f6t he up un k\u00f6fft de Wisch ok. Un do keem de twete Wisch, de daran liggen d\u00e4, b\u00f6\u00f6t he ok up un k\u00f6fft de ok. Do kickt de Auktionator hooch un seggt denn: \u201eEntschuldigen Sie, ich kenne Sie nicht. Wie ist das hier mit Bezahlen?“ \u201eJa\u201c, seggt he, \u201eHerr Auktionator, wat w\u00fcllt Se dat Geld hebben, in Kurant oder in Papier?“ Do harr he beides mitbr\u00f6cht.<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(52)<\/p>\n

Peetz-Buur in Wohlsd\u00f6rp de g\u00fcng up\u2019n S\u00fcnndagmorn na sein Wisch hen, dat w\u00f6\u00f6r so eben v\u00f6r\u2019e Hauetiet. Un denn s\u00fcnd dar \u2019n paar Froonsl\u00fc\u2019e in sein Gras un pl\u00fcckt sik dar Blomen, staht denn so sch\u00f6ne Blomen an\u2019e W\u00fcmm in\u2019t Gras. Un nu pett se dat Gras ja daal, denn kann’n denn nichgoot meih\u2019n. De mit sienen Kr\u00fcckstock darhen un schimpt: \u201eJi verdammten Froonsl\u00fc\u2019e, wenn ji nich sofort maakt, datt ji ut miene Wisch rutkamen doot, denn schla ik jo alle Knaken kaputt!“ \u201eOh, oh, oh!\u201c seggt de Froonsl\u00fc\u2019e \u2013 de kregen so\u2019ne Angst. Un do seggt Peetz-Buur: \u201eDetwegen heff ikjo dat ok eerst in go\u2019en seggt.\u201c De hebbt denn ok glieks dacht: Du, de Aas, dat is ok so’n olen Spaa\u00dfmaker. Un do gaht se denn mit em up’n Weg hendaal un kaamt denn an siene Weid v\u00f6rbi, un do seggt de ene Fro: \u201eKuck mal, Bauer, sind das Ihre K\u00fche?\u201c \u201eJa, sicher s\u00fcnd dat miene Keih“, seggt he.- \u201eOh, die kucken doch alle so tr\u00fcbe.\u201c \u201eWat\u201c, seggt he, \u201etr\u00fcbe?\u201c Josch\u00f6llen se ok mal dreemal an Dag an\u2019e Titten r\u00fcmtocken \u2013 un eenmal kaamt de Keih blots na\u2019n Bullen hen dat Jahr \u00f6ber -, denn sch\u00f6llen ji ok woll tr\u00fcbe kieken!\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(63)<\/p>\n

V\u00f6r enige Jahren do f\u00f6hr ik mal mit mien go\u2019en Fr\u00fcnd Trochelmann na Hamborg hen, dar harrn wi wat to doon. Dat w\u00f6\u00f6r so bi Middag r\u00fcm. Ik s\u00e4: \u201eMinsch Hinnerk, ik heff Hunger! Wi w\u00fcllt hier mal seh\u2019n, wenn wi hier nich \u2019n beten to eten kriegt.\u201c \u201eOch\u201c, seggt\u2019e \u201eik heff gar keen Hunger nicht.\u201c Na, wi gaht dar in\u2019e Wirschaft rin. Un denn laat ik mi dar \u2019n Beefsteak geben. Un Trochelmann de seggt: \u201eIk mag nix, ik drink \u2019n Beer.\u201c Wie de Kellner dat Beefsteak nu so anbring\u2019n deit, do snie ik mi dar so\u2019n l\u00fctt St\u00fcck af. Minsch, wat schall ik di seggen \u2013 total n\u00f6chtern! Ik harr dar mal wat h\u00f6\u00f6rt \u2013 in Hamborg dar s\u00e4\u2019n se wat von Plattmenoosch, dat is so Peper un Solt un Semp. Do s\u00e4 ik: \u201eHerr Ober, bringen Sie mir mal die Plattmenoosch!\u201c \u201eJa\u201c, seggt de Ober, \u201eauf diese F\u00e4lle sind wir gro\u00dfartig eingerichtet.\u201c He grabbelt sik in\u2019e rechte Westentasch un streit mi dar Salt up dat Beefsteak. \u201eNa\u201c, s\u00e4 ik, \u201ewi ist\u2019t mit Peper?\u201c De grabbelt sik in\u2019e linken Westentasch un streit mi dar Peper up. Un denn ward Trochelmann lebennig uns seggt: \u201eDu, Thies, nu fraag em aber um Gott\u2019s Willen nich mehr na Semp!\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

Volk und Obrigkeit<\/h5>\n

(187)<\/p>\n

Dat is in\u2019n Harvst, do f\u00f6hrt eens go\u2019en Morgens en M\u00fc\u00fcrker na\u2019e Arbeit hen. Dat w\u00f6\u00f6r noch \u2019n beten schummerig. Un dar w\u00f6\u00f6r in Rodenborg \u2019n Landraat, dat w\u00f6\u00f6r \u2019n Fr\u00f6hupsteher, de g\u00fcng denn \u2019s morgens al spaziern. Nu s\u00fctt\u2019e den Radfahrer dar, de harr keen Licht an Rad, do seggt\u2019e: \u201eHier, halten Se mal an! Sie haben ja gar kein Licht am Rad.\u201c – \u201eOch, Licht, Licht! Ik kann ok so seh\u2019n, ik bruuk keen Licht, dat ward ja nu ok j\u00fcmmer lichter.\u201c – \u201eJa, da ist aber Vorschrift, Sie m\u00fcssen doch Licht haben.\u201c – \u201eNee, wat, Vorschrift! Vertellst mi hier wat! Ja, Minschenskind, wat b\u00fcst du denn egentlich f\u00f6r\u2019n Kirl hier?\u201c – \u201eWas, ich, ich? Ich bin der Landrat.\u201c – \u201eDe Landrat? Oh, Mann, denn hest du aber \u2019n feinen Posten.\u201c He klopp em so up de Schuller: \u201eSeh man to, dat du den b\u2019holen deist!\u201c He sett sik up\u2019t Rad un f\u00f6hrt weg.<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(189)<\/p>\n

In fr\u00f6hern Tieden do w\u00f6\u00f6r de B\u00f6rgermeister in so\u2019n D\u00f6rp ok to lieke Tiet de Kassenverwalter, un de harr ok de Geldgeschicht mit to maken. Up\u2019n Landraatsamt dar w\u00f6\u00f6r de Landraat, un de harr denn een oder twee Deerns, de pr\u00fc\u00fcft denn ok j\u00e4hrlich de Gemeedneka\u00df d\u00f6r. De B\u00f6rgermeister harr dar in siene Belege\u2019 n Hoot insett, veermarkf\u00f6fftig, oder wat weet ik. Do seggt de Landraat: \u201eHut haben Sie darin Was soll der Hut darin?\u201c – \u201eJa, den heff ik bi de Raatssitzung verlor\u2019n.\u201c – \u201eNein, das k\u00f6nnen wir nicht machen hier!\u201c Hett\u2019e den Hoot streken. N\u00e4chst Jahr k\u00fcmmt\u2019e we\u2019r un pr\u00fc\u00fcft de Ka\u00df \u2013 hett\u2019e den Hoot dar we\u2019r in. Do seggt de Landraat: \u201eWas, haben Sie den Hut da wieder drin?! Was soll das? Was glauben Sie denn?\u201c – \u201eJa, den heff ik bi de Raatssitzung verlor\u2019n.\u201c – \u201eJa, wenn Sie bei der Ratssitzung den Hut verlieren und sind da besoffen gewesen, dann soll die Gemeinde den Hut bezahlen? Sowas gibt\u2019s nicht!\u201c Do hett\u2019e den Hoot we\u2019r streken. Dat dr\u00fcdde Jahr kummt\u2019e we\u2019r hen und pr\u00fc\u00fcft de Gemeendeka\u00df. \u201eJa, Herr Landraat\u201c, seggt de B\u00f6rgermeister, \u201ede Hoot de is dar in, aver finnen deist du em nich!\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(206)<\/p>\n

Dat is nu al \u2019n Reeg Jahrn her, do w\u00f6\u00f6r hier mal \u2019n Schl\u00e4geree, un de k\u00f6\u00f6m denn ok naher v\u00f6r\u2019t Gericht. D\u00fcsse gode Mann, de dar keen Schuld an harr, de m\u00f6\u00df naher to Straaf noch twee Jahr Soldat weern. Dat w\u00f6\u00f6r so: He leeg in Bett un sl\u00f6\u00f6p, un do is dar bi j\u00fcm in Huus groten Krach. He steiht up, un do kloppt sik dar welke. Nu geiht he bi un s\u00f6cht sik dar so\u2019n ole Tuunlatt her un geiht dar up los. D\u00fcsse annere de hett \u2019n Messer, un de stickt em denn in\u2019n Arm. Nu m\u00f6ssen se ok noch na\u2019n Dokter hen. Do k\u00f6\u00f6m dat denn ok ja v\u00f6r\u2019t Gericht. Un wie dat v\u00f6r\u2019t Gericht kamen d\u00e4, do seggt sien Buur: \u201eAh, Fritz, segg man de reine Wahrheit, so wie\u2019t wesen is. Bi Blanken in Huus w\u00f6\u00f6r so\u2019n Larm wesen un do harrst du di \u2019n Tuunlatt nahmen un w\u00f6\u00f6rst dar up dalgahn, un do harr\u2019e di mit\u2019n Messer in\u2019n Arm steken.\u201c Ja, un denn f\u00fcng mien leev Meyer ok an: \u201eNeben unsern Hause befand sich ein L\u00e4rm. Ich stand auf und ging hinaus und ri\u00df mich ein Laats von den Zaun los und ging druff daal und wollt ihn ein zutopuhlt, da kam er mir bei vor.\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(207)<\/p>\n

De Rechtsanwalt kreeg j\u00fcmmer von den enen Buur en F\u00f6hr T\u00f6rf, un dat f\u00f6hr he em denn dar j\u00fcmmer hen. De T\u00f6rf kreeg he denn ok glieks betahlt. Eens go\u2019en Dags harr de Buur ok mal wat bi\u2019n Rechtanwalt, mit Grenzgeschichten und Land. Un denn geiht he dar hen un seggt to em: \u201eMaak mi dat man mal in Ornung.\u201c Ja, he m\u00f6\u00f6k dat denn ok fein in Ornung. Nu m\u00f6\u00df de Buur dat ok ja betahlen. \u201eOh, Mann, Mann\u201c, seggt de Buur, \u201esoveel Geld daf\u00f6r to nehmen, dat is doch woll \u2019n beten veel!\u201c \u201eJa\u201c, seggt de Rechtsanwalt, \u201edat ist Kopfarbeit.\u201c – \u201eSo, Kopfarbeit? Dat weet ik nich!\u201c Den annern Harvst denn bringt\u2019e em dar wo\u2019r \u2019n F\u00f6hr T\u00f6rf hen, un denn seggt de Rechtsanwalt: \u201eJa, was kriegen Sie nun f\u00fcr den Torf?\u201c – \u201eJa, f\u00f6r den T\u00f6rf krieg ik sounsovee, un f\u00f6r dat Herf\u00f6hren krieg ik sounsoveel.\u201c \u201eWat\u201c, seggt de Rechtsanwalt, \u201esoundsoviel f\u00fcr das Herfahren?\u201c – \u201eJa, wat gl\u00f6\u00f6vst du denn? Dat is Kopparbeit.\u201c – \u201eKopparbeit?\u201c – \u201eJa, gl\u00f6\u00f6vst du denn, datt miene Ossen dat mit\u2019n Steert hertogen hebbt?\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

Pastor und Gemeide<\/h5>\n

(237)<\/p>\n

In fr\u00f6heren Tieden hier in Westervees dar heten den Knechten ja meistens Jehann, un de M\u00e4\u00e4gd de heten Trina. Un de beiden w\u00f6\u00f6rn denn hier bi\u2019n Buur as Knecht und Maagd. Jehann de w\u00f6\u00f6r de Grootknecht, un Trina dat w\u00f6\u00f6r de Grootmaagd. Un denn sl\u00f6pen de so, dat weet ji ok ja, so an\u2019e D\u00e4\u00e4l. Dar w\u00f6\u00f6rn ja an\u2019e D\u00e4\u00e4l de Kamern. Un eens go\u2019en Dags denn kummt de Pastoor dar mal her, un do seggt\u2019e to den Buur: \u201eWer schl\u00e4ft hier denn?\u201c – \u201eJa, dar sl\u00f6ppt us Jehann, de Grootknecht.\u201c – \u201eUnd wer schl\u00e4ft hier?\u201c – \u201eJa, dar sl\u00f6ppt us Trina, de Grootmaagd.\u201c – \u201eMein lieber Herr Grobr\u00fcgge, das geht aber doch nicht hier! Da ist blo\u00df so\u2019n Brett zwischen, und da schlafen die beiden?!\u201c – \u201eJoo dat geiht \u2019noog!\u201c S\u00fch, do harr Jehann de ole Lehmwand, de dartw\u00fcschen sitten d\u00e4, de harr he dar tw\u00fcschenrutslaan, weil de al slecht w\u00f6\u00f6r. Un denn kr\u00f6mel em dat j\u00fcmmer so in\u2019e Ogen. Un do herr\u2019e dar so\u2019n paar Breer tw\u00fcschensteken, aber nich ganz bit baben r\u00fcnner, blots so half hooch. Un denn seggt de Pastoor: \u201eDas geht hier nicht so mit jo beiden.\u201c Ja, Jan de w\u00f6\u00f6r dar up\u2019e D\u00e4\u00e4l, un de Buur r\u00f6ppt em: \u201eJan, kumm hier mal her! Hier, de Pastoor meent, dat geiht hier nich so mit jo beiden.\u201c \u201eOch\u201c, seggt Jehann, \u201edat geiht \u2019noog, Herr Pastoor, dat geiht best, dat hett al lang so gahn!\u201c – \u201eJa, Johann, wenn die Versuchung denn mal kommt\u2026!\u201c – \u201eN\u00f6, n\u00f6, de Versuchung kummt nich. Dar bruukt Se kene Angst v\u00f6r to hebben!\u201c – \u201eJa, mein lieber Johann, du bist noch so jung, und denn kommt die Versuchung doch mal. Und wenn die Versuchung gar zu gro\u00df wird\u2026\u201c \u201eJa\u201c, seggt Jehann, \u201eHerr Pastor, denn nehmen wir das Brett weg.\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(250)<\/p>\n

Hier in Schee\u00dfeler Kerk harrn fr\u00f6her de Pastoorn ja ok \u2019n grote Landwirtschaft; de harrn \u2019n Knecht un Peer. Nu w\u00f6\u00f6r dat \u2019n Pastoor, de harr denn s\u00f6nndagsmorgens Kerk, un de Schepers de h\u00f6dden an d\u00fcssen S\u00f6nndag up den Pastoor sein Wischen. Nu w\u00fcssen si ja ganz genau, de Pastoor is in\u2019e Kerk, de kummt vandag nich. Do leten se de Schaap dar up gahn. Aber d\u00fcsse Pastoor de w\u00f6\u00f6r ok so schlau, he leet \u2019n ganz langen Gesang in\u2019e Kerk singen. Sienen Knecht harr\u2019e v\u00f6rher al Bescheed seggt, he sch\u00f6ll em dat Peerd satteln. Un denn reed he denn Hals \u00f6ber Kopp na sein Wisch hen un b\u00f6\u00f6st de Schepers denn van sein Wischen r\u00fcnner; de harrn ja meent, de Pastoor w\u00f6\u00f6r in\u2019e Kerk. Un denn he mit sein Peerd schnell we\u2019r na Huus hen un rin in\u2019e Kerk, un dar harrn se den Gesang noch gar nich utsungen. Nu kunn he ja sein Predigt wieterholen.<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

Schule<\/h5>\n

(287)<\/p>\n

Hier in\u2019e School dar w\u00f6\u00f6r dat in S\u00f6mmer so recht warm; de harrn de Gardinen daltogen. De Schoolmester de w\u00f6\u00f6r al so wat \u00f6ller, de harr \u2019ne Glatz. Un denn is dar so\u2019n groten Brummer in\u2019e School, de geiht den j\u00fcmmer ssss! J\u00fcmmer na\u2019n Schoolmester siene Glatz. Do kloppt\u2019e denn, ssss, simmms, wo\u2019r na de Glatz to. Do seggt\u2019e: \u201eKinner, helft mir den Brummer mal greifen! Das verfluchte Biest hier!\u201c Nu g\u00fcngen de Kinner denn all hooch in\u2019e Bank un grepen denn. Un de Brummer denn wo\u2019r, sss, na de Glatz to. De Hemmann de kickt sik dat so\u2019n l\u00fctten Ogenblick an, langt dar so na achtern hen un h\u00f6llt den Finger in\u2019e H\u00f6\u00f6cht: \u201eSsss! Herr Lehrer, ich hab ihn!\u201c – \u201eWas, Hermann? Minsch, wie hast du denn das gemacht?\u201c He stotter so\u2019n beten: \u201eJa, He, He, Herr Lehrer, dat, w\u00f6\u00f6r \u2019n Schietfleeg!\u201c<\/p>\n

(294)<\/p>\n

Hier in\u2019e School kummt de Schoolraat. Un do is dar en so\u2019n Jung, de kummt denn Ostern ut\u2019e School. Do kickt de Schoolraat denn so, un do seggt\u2019e to den Schoolmester: \u201eWas ist mit dem dahinten?\u201c \u201eOch\u201c, seggt de Schoolmester, \u201eder kommt wohl Ostern aus der Schule aber der hat nicht viel mitbekommen. Der kann h\u00f6chstens bis drei\u00dfig, vierzig z\u00e4hlen, das ist sowieso alles, was er im Rechnen kann.\u201c Do geiht de Schoolraat dar hen na den Jung: \u201eNa, mein Junge, du kommst nun ja Ostern aus der Schule. Was willst du denn werden?\u201c \u201eJa\u201c, seggt de Jung, \u201eerst Sch\u00e4fer und dann Bauer.\u201c \u201eSo\u201c, seggt\u2019e \u201eSch\u00e4fer! Du kannst doch blo\u00df bis vierzig z\u00e4hlen. Wenn du nun aber mehr Schafe hast als vierzig, was dann?\u201c \u201eJa\u201c, seggt de Jung, \u201eHerrr Schulrat, dann fang ich wieder von vorne an.\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(299)<\/p>\n

In\u2019e School k\u00f6\u00f6m mal de Schoolraat, un denn hett\u2019e de Kinner dar \u00fcnnerricht. De w\u00f6\u00f6rn in Ornung. De Schoolmester harr jem goot war lehrt. Do seggt de Schoolraat: \u201eNun wollen wir mal rechnen, das Einmaleins.\u201c He fraagt de Kinner denn: \u201eSechs mal sieben. \u201e Prompt kummt de Antwoort denn: \u201eZweiundvierzig.\u201c De Scholraat schrifft aber veeruntzintig an\u2019e Tafel, dreiht de Zahl \u00fcm. \u201eSieben mal acht. \u201e – \u201eSechsundf\u00fcnfzig\u201c, kummt prompt de Antwoort. He schrifft dar fievuns\u00f6\u00dftig hen. \u201eDrei mal sieben.\u201c \u201eEinundzwanzig\u201c, kummt prompt de Antwoort. He schrift dar tw\u00f6lf hen. De Kinner de kiekt, de Schoolmester kiekt. Kener seggt wat. Do seggt de Schoolraat to de Kinner: \u201eNun komm, Junge, nun sag du mir auch mal \u2019ne Zahl!\u201c Do besinnt\u2019e sik so\u2019n l\u00fctten Ogenblick de Hemmann, do seggt\u2019e: \u201eElf mal sieben, Herr Schulrat.\u201c Un denn sett\u2019e sik we\u2019r hen, kiekt so v\u00f6rdal un grummelt sik denn so in\u2019n Baart: \u201eNu schriev du D\u00e4mel dat ok noch verkehrt!\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

Arzt und Patient<\/h5>\n

(307)<\/p>\n

In Finnel dar k\u00f6men j\u00fcmmer twee Froonsl\u00fce bi\u2019n Dokter. De w\u00f6\u00f6rn jede Week regelm\u00e4\u00dfig ine\u2019 Spr\u00e4kst\u00fcnn. Un eens go\u2019en Dags do w\u00f6\u00f6r blots de ene dar, do fraagt de Dokter: \u201eNa, wo ist denn Ihre Kollegin geblieben?\u201c – \u201eJa, dat weet ik ok nich.\u201c – \u201eSo, ist se jetzt wohl krank geworden?\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(312)<\/p>\n

In fr\u00f6hern Tieden do geev dat ja noch nich veel T\u00e4hndokters. Dar w\u00f6\u00f6r in R. en so\u2019n T\u00e4hndokter, aver de k\u00f6nn denn meistens ok v\u00f6r Hunger nich in Slaap kamen. Denn kreeg he denn mal so\u2019n paar Zentner Kat\u00fcffeln, do kunn de Buur denn gar nich sein Geld kriegen. \u201eDonn\u2019rweg!\u201c denkt\u2019e \u201ewat kaam ik blots an mien Geld? Ik will doch mien Recht f\u00f6r de Kat\u00fcffeln hebben.\u201c Un denn geiht\u2019e eens go\u2019en Dags na\u2019n T\u00e4hndokter hen un seggt: \u201eDu, segg mal, wat k\u00f6st so\u2019n T\u00e4hnuttehen?\u201c \u201eJa\u201c, seggt de T\u00e4hndokter, \u201edas kostet drei Mark.\u201c – \u201eJa, denn is goot, denn teh mi d\u00fcssen hier mal ut un d\u00fcssen ok.\u201c \u201eJa, machen Sie den Mund mal auf\u201c, seggt he. – \u201eJa, solche Z\u00e4hne ziehe ich nicht aus, das sind ganz gesunde Z\u00e4hne. Sie haben \u00fcberhaupt keinen schlechten Zahn!\u201c \u201eDat is ganz egaal\u201c, seggt de Buur, \u201ede sch\u00fc\u2019t dar aber rut!\u201c – \u201eIch kann doch die Z\u00e4hne nicht ausziehen.\u201c – \u201eDe sch\u00fc\u2019t dar rut! Teh mi de T\u00e4hnen ut!\u201c \u201eNa ja, wenn Sie es absolut wollen, denn zieh ich sie aus.\u201c He ritt em de beiden T\u00e4hen darut, un do seggt de Buur: \u201eSo, nu heff ik ok mien Recht f\u00f6r miene Kat\u00fcffeln.\u201c<\/p>\n

(313)<\/p>\n

In fr\u00f6heren Tieden do geev dat ja noch nich veel T\u00e4hndokters. Un do w\u00f6\u00f6r in Deepen ener, de k\u00f6nn all so\u2019n Kraam maken, de t\u00f6\u00f6g ok T\u00e4hnen ut. Dat w\u00f6\u00f6r denn meistens so s\u00fcnnabendsabends. Un eens Abends k\u00f6men dar ok dree Mann her, de wollen sik den T\u00e4hn uttehen laten, harrn denn so\u2019n T\u00e4hnweh hat de Week \u00f6ber. Nu hett\u2019e den enen dar eerst v\u00f6r, un do kickt\u2019e denn: \u201eOh, de sitt aver aartig fast de T\u00e4hn!\u201c – \u201eJa, de deit aver weh! Seh man to, wenn du em nich rutkriegen kannst.\u201c \u201eJa\u201c, seggt Hemmanns Vaddeer, nimmt de Tang un well em denn ok ruttehen. Nu kann he em mit ene Hand nich rutkriegen, da nimmt he beide Hann darto un ritt un ritt \u2013 un ritt em von\u2019n Stohl hendal, up\u2019n Flett hendal, an\u2019t F\u00fc\u00fcr v\u00f6rbi, up\u2019e D\u00e4\u00e4l hendal un denn v\u00f6r de Grot D\u00f6\u00f6r. Mit ene Schuller kummt denn de arme Kirl v\u00f6r\u2019n D\u00f6ssel,; un he pett mit sienen Foot gegen de annere Schuller hen und ritt denn, un rrumms, do hett\u2019e em aver rut. \u201eS\u00fch\u201c, seggt\u2019e, \u201enu hefft wi den aver doch rutkregen, he seet ja aartig fast!\u201c Un do g\u00fcng\u2019e wo\u2019r in\u2019e K\u00f6\u00f6k \u2013 de annern beiden wollen sik ja ok noch enen uttehen laten \u2013 do seggt ehr Mudder: \u201eJa, de annern beiden de s\u00fcnd al na Huus gahn.\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

Handwerker<\/h5>\n

(329)<\/p>\n

De M\u00fc\u00fcrkers w\u00f6\u00f6rn dar denn bi\u2019n _Buurn, un de ene Gesell de harr dat \u2019n beten scheef maakt. He steiht dar mit siene ole Waterwaag an un kloppt dar mit\u2019n Hamer an r\u00fcm. Do kummt de Buur denn an un seggt: \u201eNa, wat ist denn?\u201c \u201eAch\u201c, seggt\u2019e, \u201eDat is \u2019n beten stark.\u201c \u201eKumm\u201c, seggt de Buur, \u201ehier hest \u2019n Mark, stark sch\u00f6ll\u2019t wesen.\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(330)<\/p>\n

Dat w\u00f6\u00f6r mal hier up\u2019n Buurhoff, dar kregen se de M\u00fc\u00fcrkers. Do seggt de M\u00fc\u00fcrker to den Buur: \u201eDu kannst ja al \u2019n beten wat anr\u00f6hr\u2019n, to morgen fr\u00f6h anmischen. Dat mutt \u2019n beten goot weden, maak man een to twee t\u2019recht.\u201c \u201eJa, ja\u201c, seggt de Buur, \u201edenn kann ik dat ferdig maken.\u201c Den annern Morgen kummt de M\u00fc\u00fcrker an, hett\u2019e dar son\u2019n groten Klump anmischt. Do seggt de M\u00fc\u00fcrker: \u201eMinsch, wat hest du denn dar blots anmischt? Dat is ja Sand!\u201c \u201eNee\u201c, seggt\u2019e, \u201eSand? Hest du doch seggt, een to twee.\u201c – \u201eWat? Dat is doch nich een to twee!\u201c – \u201eJa, seker is dat een to twee.\u201c – \u201eWat hest denn maakt?\u201c – \u201eJa, n Sack Zement un twee F\u00f6hr Sand.\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

(353)<\/p>\n

Ik woll hier nu mal \u2019ne l\u00fcttje Geschicht vertellen van de Wilddeveree, de hier fr\u00f6her so passiert is. Dar w\u00f6\u00f6rn ja d\u00fcsse Wilddeev, de k\u00fcnnen dat nich laten. De k\u00fcnnen sik woll \u2019ne Jagd leisten, aver dat wollen se nich. Se g\u00fcngen lever up Wilddeveree. Hier w\u00f6\u00f6rn twee J\u00e4gers, de harrn in Trocheler Holt de Jagd pacht. Dat w\u00f6\u00f6r dar, wo d\u00fcsse Wilddeef wohnen d\u00e4. Nu is dat Bockstietjagd we\u2019n. Un denn k\u00f6nn he dat nich laten, denn m\u00f6\u00df he ok los un m\u00f6\u00df ok mal \u2019n Bock scheten. D\u00fcsse beiden J\u00e4gers w\u00fcssen aver ganz genau, datt de Wilddeef wo\u2019r up Jagd g\u00fcng, bes\u00f6nners up\u2019n S\u00fcnndagmorgen. Se kennen em ganz goot, se w\u00fcssen ok sienen Naam. Un denn f\u00f6hrt de beiden denn ok ganz fr\u00f6h los, so bi fiev lang, un w\u00fc\u2019t mal sehen, ob se em nich mal faat kriegen k\u00fcnnt. Se pa\u00dft denn up un luurt un luurt. Ja, un dar kummt\u2019e ok an, se hebbt em j\u00fcst eben seh\u2019n, do w\u00f6\u00f6r\u2019e ok al in so\u2019n Haberschlag verswunnen. \u201eT\u00f6\u00f6f\u201c, seggt se, \u201enu w\u00fc\u2019t wi em aver doch mal faat kriegen!\u201c Se wollen em ja an un v\u00f6r sik nix doon, dat w\u00f6\u00f6rn ja s\u00fclvens J\u00e4gers, de w\u00fcssen ja ok, wat J\u00e4gerbloot w\u00f6\u00f6r. Aver se wollen em blots mal richtig faat kriegen. Se pa\u00dft denn genau up: \u201eRutkamen mutt he hier. De kummt us d\u00fcttmal aver nich weg!\u201c Un denn ward dat Negen \u2013 \u2018n Bottern harrn se sik mitnahmen -, denn ward dat Teihn, \u00d6lben\u2026 un so bi Tw\u00f6lf lang do seggt se: \u201eMinschenskind, wi w\u00fc\u2019t aver ok to\u2019n Middag na Huus. Laat den sitten, wo\u2019e sitten well in sien Haberfeld!\u201c Se f\u00f6hrt nu beide na Huus, dat is de Weg na\u2019e Kark. Un denn, wie se half up\u2019n Weg s\u00fcnd, do kummt doch de Wilddeef jem entgegen. Sien Gesangbook hett\u2019e in\u2019e Tasch, he is na Kark henwesen. Un do seggt he denn ok ganz sch\u00f6\u00f6n: \u201eGoden Dag ok!\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

Narrheiten<\/h5>\n

(245)<\/p>\n

Hier harrn twee J\u00e4gers de Jagd pacht, un enen go\u2019en Fr\u00fcnd harrn se darbi, de harr \u2019n stiev\u2019t Been. All dree gaht se up Jagd un gaht denn up\u2019e Straat hendal. Een van de J\u00e4gers de harr \u2019n beten k\u00f6rtert Been, de pedd so\u2019n beten in\u2019e Kuhl. Un denn kummt een ut\u2019e Sm\u00e4\u00e4d rut un seggt to mi: \u201eDu, kumm her, kiek mal hier! Hier gaht se.\u201c Ik s\u00e4 denn: \u201eWat?\u201c – \u201eKiek mal, de een de r\u00f6hrt Peerschiet tohoop.\u201c Dat w\u00f6\u00f6r de mit dat Been, de haal j\u00fcmmer so na rechts un na links ut. \u201eUn de annere\u201c, seggt\u2019e, \u201ede haut F\u00fc\u00fcrholt!\u201c<\/p>\n

Trunk und Feier<\/h5>\n

(396)<\/p>\n

Fr\u00f6her, wenn de Buur ehre Swien meest harrn, denn br\u00f6chen se de s\u00fclvens na Schee\u00dfel na\u2019n Bahnhoff hen. Un meistens g\u00fcng do denn ok so\u2019n halben Dag up hen, mit\u00fcnner noch etwas mehr. As \u2019s morgens denn de Swien uplaadt w\u00f6\u00f6rn, seggt Trina to Jan: \u201eDu, Jan, wi hebbt gar keen Branntwien mehr in Huus. Ik stell di den Veertel-Anker hier up\u2019n Wagen, un denn kannst dar ja bi Hanschen-Harm ankehren un lettst den vullmaken. Aber dat will ik di seggen, datt du di dar nich noch eenen bi nehmen deist, dat is al sowieso d\u00fc\u00fcr genoog!\u201c Jan f\u00f6hrt mit siene Swien na Schee\u00dfel na\u2019n Bahnhoff. Nu is dat bitterkoolt, un de Peer de staht all buten r\u00fcm un de Swien s\u00fcnd aflaadt. \u201eOch\u201c, seggt de Veehh\u00e4ndler, \u201eJan \u2019n L\u00fctten k\u00fcnnt wi beide ja woll noch tosamen vertehren.\u201c Jan de hett nu ja ok sch\u00f6\u00f6n etwas Geld in\u2019e Breeftasch un denkt so: \u201eNa ja, allens bruukt Trina ja ok nich gewahr to weern. Un so\u2019n paar Mark kann ik dar ja viellicht van afnehmen.\u201c To den Veehh\u00e4ndler seggt he: \u201eDu mu\u00dft mi denn so\u2019n l\u00fctt beten \u00fcnnere Hand geben.\u201c Dat deit he denn ja ok, un se drinkt denn enen Grog na\u2019n annern. Dat ward denn al Middag, de S\u00fcnn de k\u00fcmmt wat h\u00f6ger. \u201eJa\u201c, meet de Buur, \u201enu k\u00fcnnt wi ok woll na Huus f\u00f6hren, Up\u2019n Wagen kann\u2019n dat Sitten woll utholen. S\u00fch, un denn mutt ik ok noch bi Hanschen Harm v\u00f6r. Datt ik blots mien Branntwien nich vergeten do!\u201c Jan klabastert sik up\u2019n Wagen, sett sik in\u2019e Eck hen, sleit de D\u00e4\u00e4k \u00f6ber de Been, un denn geiht dat ja los. De Peer de klabastert denn ok so van Schee\u00dfel bet na Westervees in enen Zug hen, se harrn ja \u2019n kolen Mors kregen. Un as wenn se dat weet, de ole Swatte de kennt dat woll al, de nimmt den Bisp\u00e4nner denn mit em ran na Hanschen Harm. Dar blievt se stahn. \u201eOh\u201c, seggt Jan, \u201edat is man goot, datt ji dar an denken doot! Ik heff ja noch miene leddige Kruuk hier up\u2019n Wagen, un de schall doch vull weern.\u201c He stiggt van\u2019n Wagen hendal. He hett meist \u2019n beten to doon, datt\u2019e richtig heel hendalkamen deit. He kriggt den D\u00f6\u00f6rdr\u00fccker to faten, hett siene leddige Kruuk in\u2019e Hand un stellt se denn, so wie sik dat f\u00f6r\u2019n Buur geh\u00f6ren deit, sittsam v\u00f6r de Theek dal. Hanschenmudder kummt denn: \u201eS\u00fch, Jan, go\u2019en Dag!\u201c – \u201eDag.\u201c – \u201eHest Swien aflevert?\u201c – \u201eJa, k\u00f6sten doot se ja nich veel, aber geiht ja noch.\u201c – \u201eNa, schall ik di den woll vullmaken laten?\u201c \u201eJa\u201c, seggt Jan, \u201ede olen Knechte de suupt j\u00fcmmer soveel. Un man mutt ja ok seh\u2019n wenn man mal Bes\u00f6\u00f6k kriegen deit, datt\u2019n enen in Buddel hett. Denn maak den man weller vull.\u201c Un wat Hanschen w\u00f6\u00f6r, de kenn ehre L\u00fce. Se schenk em \u2019n Duppelten in un denn noch \u2019n Duppelten. – \u201eJa, un betahlen do ik vandag bar. Un den van\u2019e v\u00f6rige Tour den will ik vandag ok man mit betahlen.\u201c \u201eJa\u201c, seggt Hanschenmudder, \u201edenn mutt ik mal eben mien Book togang kriegen un mal nakieken, ob dar noch wat insteiht.\u201c Se schenkt noch \u2019n Duppelten in, un denn is dat ok al hooch Middag wurden. He beielt sik denn ok, kriggt sienen Veertel-Anker bi\u2019n Henkel to faten, neit ut\u2019e D\u00f6\u00f6r rut, schwupp, up\u2019n Wagen rup. Un as wenn\u2019t de Peer weten doot, af geiht dat na Huus. Van d\u00fcssen scharpen Branntwienskraam harr Jan etwas toveel drunken. Nu plaagt em \u00fcnnerwegens, tw\u00fcschen Hanschenbuur un de M\u00f6hl, de D\u00f6st. \u201eAber wat v\u00f6r\u2019n Noot?\u201c denkt\u2019e, \u201emi kann ja nix passieren.\u201c He kriggt sein Veertel-Anker togang, leggt em v\u00f6rn up\u2019t Heck, sett sik in\u2019e Knee, t\u00fctt den Propp hendal un vers\u00f6cht denn, \u2018n ornlichen Mund vull darut to nehmen. Aber van dat Sch\u00fctteln up\u2019n Wagen mi\u00dfgl\u00fcckt em dat so\u2019n beten, \u2018n ornlichen Schubs l\u00f6ppt em \u00f6ber de Back hendal baben in\u2019n Hemdskragen rin. He sch\u00fcttelt sik eerst. Darbi hett\u2019e woll dat Gliekgewicht verloren, he geiht in\u2019e Knee, d\u00fcsse ole Kruuk fallt em in\u2019t Gesicht, un he h\u00f6\u00f6rt nur noch d\u00fcsse l\u00fcttje, s\u00f6te Melodie: \u201eGluck gluck, gluck.\u201c \u201eJa\u201c, seggt Jan, \u201eglucker du man to, ik kann di nicht mehr helpen.\u201c<\/p>\n

Hinrich Trochelmann, Ostervesede<\/p>\n

EULENSPIEGELLEIEN<\/h6>\n

(448)<\/p>\n

Dar w\u00f6\u00f6r mal \u2019n Buur, den w\u00f6\u00f6rn de Peer weglopen. Un wie Ulenspegel hier noch r\u00fcmhausieren d\u00e4, do w\u00f6\u00f6r he ok bi\u2019n Buurn, de m\u00f6\u00f6k ja allerwegens siene Streiche. Do seggt de Buur: \u201eTo, nu aber alle Mann los, de Peer s\u00f6ken.!\u201c \u201eJoo\u201c seggt Ulenspeegel, \u201eWo sch\u00fclt wi denn s\u00f6ken? De s\u00fcnd weg.\u201c – \u201eOch wat, ji sch\u00fc\u2019t de dar s\u00f6ken, wo ji se nich vermoot s\u00fcnd!\u201c De Buur reist mit siene Knechte un wat\u2019e all hett, los un s\u00f6cht de Peer. Ulenspegel blifft bi Huus, hallt sik \u2019ne Letter her un \u2019ne Fork un stiggt baben up\u2019n Dack, up dat Strohdackhuus, un smitt all de Dackheide dar\u00fcnner. Nu hett\u2019e dat woll al goot half hendal, do kummt de Buur an un seggt: \u201eMinschenskind, wat maakst du dar denn?\u201c \u201eJa\u201c, seggt\u2019e, \u201eik s\u00f6\u00f6k hier de Peer.\u201c – \u201eMinsch, b\u00fcst du verr\u00fcckt wurden?!\u201c – \u201eJa, du hest doch seggt, ik sch\u00f6ll de s\u00f6ken, wo ik se nich vermoot w\u00f6\u00f6r. Hier b\u00fcn ik se nich vermoot.\u201c<\/p>\n

Adolf Thies, Westervesede<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\n

Die Entstehung des Harms-Berg in Ostervesede<\/strong><\/p>\n

Johann Meyer aus Ostervesede erz\u00e4hlte die Geschichte so:<\/p>\n

In vergangener Zeit sollen hier zwei Riesen gelebt haben.
\n(weiter lesen)<\/a><\/p>\n

\n

Wie die Westerveseder das S\u00e4gen erfanden<\/span><\/strong><\/p>\n

Das hat sicher auch niemand gewusst, dass die Westerveseder das S\u00e4gen erfunden haben. Aber das wird wirklich erz\u00e4hlt.<\/span>
\n (weiter lesen)<\/a><\/span><\/p>\n

\n

De beiden Lichter<\/h4>\n

Dor is mal \u2019n Buernhoff affbrennt in Westervees, un dor s\u00fcnd uck twee Kinner mit verbrennt. J\u00fcmmer Knaken hebbt se bi\u2019t Upr\u00fcmen ganz eenfach \u00f6vern Gorntun smeeten. Dor leegen se nu in de Eck, keeneen keek se an, un nich mal die Hund wull se freeten.<\/p>\n

Aber s\u00fch! Siether brennt dor an de St\u00e4e, wo de Knaken liggt, Abend f\u00f6r Abned twee Lichders, un inn D\u00f6rp wunnert se sich dor \u00f6ber und ward bang dorv\u00f6r. Ein Schoolmeester, de\u2019n framen Mann w\u00fcr, harr aber Moot. Eenen Abend snack he de beidn Lichder an un r\u00f6p: \u201eAlle guten Geister loben ihren Meister!\u201c Un s\u00fch, de Lichder annern un s\u00e4en: \u201eWi uck! Wi uck!\u201c Na allerlei Snackeree \u00f6ber denn Katechissen, wobi aber denn Schoolmeester de Bichd verh\u00f6rt w\u00fcr, vertelln denn de beidn Lichder, dat se de Engel vun de verbrennten Kinner w\u00fcrn, de keen Rooh finn k\u00fcnn, weil man j\u00fcmmehr Knaken hier man blos \u00e4ben achdern Gorntun smeeten harr un se doch up christliche Oart und Wies beerdigt warn m\u00fcssen.<\/p>\n

An annern Dag s\u00fcnd denn uck richtig de Knaken vun de Kinner sammelt un up christilche Oart un Wies beerdigt worn. Un dor w\u00fcrn die beidn Lichder verl\u00f6scht un l\u00fcchden nich mehr.<\/p>\n

Quelle: Een beten ton h\u00f6gen \u2013 Plattd\u00fctsch Riemels und Vertellns von Hans-Ludolf Fl\u00fcgge (1958);<\/p>\n

Mit freundlicher Genehmigung zur Ver\u00f6ffentlichung von der Freudenthal-Gesellschaft e. V.<\/p>\n

\"\" \"\"<\/p>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vorwort In der Zeit vor der Erfindung von Radio und Fernsehen \u2013 vor der Zeit des elektrischen Lichtes bestand die abendliche Unterhaltung oft aus dem Erz\u00e4hlen von Erlebtem oder auch Nicht-Erlebtem \u2013 von \u00dcberliefertem. So wurden auch Sagen erz\u00e4hlt, die von Generation zu Generation weiter gegeben wurden, aber auch solche, die man irgendwo gelesen hatte; […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"parent":82,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_genesis_hide_title":false,"_genesis_hide_breadcrumbs":false,"_genesis_hide_singular_image":false,"_genesis_hide_footer_widgets":false,"_genesis_custom_body_class":"","_genesis_custom_post_class":"","_genesis_layout":"full-width-content","footnotes":""},"class_list":["post-299","page","type-page","status-publish","entry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/299","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=299"}],"version-history":[{"count":45,"href":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/299\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5964,"href":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/299\/revisions\/5964"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/82"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/veesbook.net\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=299"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}